Ακούστε, η δική μου η κουζουλάδα είναι καλής ποιότητος

«Αναζητώντας τις χαμένες μας αξίες. Αρχές και ηθική», ήταν το πρώτο μάθημα που παρακολούθησε στο Ανοιχτό Λαϊκό Πανεπιστήμιο και εντυπωσιάστηκε βαθιά ο νεοεγγεγραμμένος φοιτητής Μιχάλης Φανουράκης. Γεννημένος το 1927 στην Επισκοπή Πεδιάδος στο Ηράκλειο της Κρήτης, πάλεψε πολύ για μια θέση, όταν το 2012 διάβασε στην εφημερίδα ότι γίνονται διαλέξεις τις οποίες όλοι οι πολίτες έχουν δικαίωμα να παρακολουθήσουν. Eχασε όμως την προθεσμία και, παρά το επιχείρημα πως η προχωρημένη ηλικία του ίσως δεν του επέτρεπε να εγγραφεί το επόμενο εξάμηνο, δεν τα κατάφερε. Δεν το έβαλε όμως κάτω. Το ερχόμενο εξάμηνο πέτυχε τον στόχο του. «Μα ολότελα εκουζουλάθηκες, μωρέ; Σε τέτοια ηλικία θα πας να παρακολουθήσεις μαθήματα;», του έλεγαν φίλοι και συγγενείς. «Ακούστε, η δική μου η κουζουλάδα είναι καλής ποιότητος και δεν πρόκειται να πειράξει κανέναν μας», τους απαντούσε γελώντας. «Ξέρετε, δεν είχα καμία υποστήριξη που να μου λέει “παρακολούθησέ το εφόσον ο νόμος το επιτρέπει”», εξομολογείται σε μια πρόσφατη συνάντησή μας στο χωριό.

Ο Μιχάλης Φανουράκης είναι ένας σπάνιος άνθρωπος. Ευπροσήγορος, ευφυής, πάντα χαμογελαστός και καλοδιάθετος, είναι το πρόσωπο μιας Κρήτης ακόμα αυθεντικής και αληθινά υπερήφανης. Ο λόγος του ακριβής, περιεκτικός και δομημένος. Από μικρό παιδί αγαπούσε τα γράμματα και τα βιβλία. Θαύμαζε πάντα τον γιατρό και τον παπά του χωριού γιατί ήταν οι πιο μορφωμένοι άνθρωποι και όλοι τους σέβονταν γι’ αυτό τον λόγο. Η οικονομική κατάστασή του όμως και ο πόλεμος δεν του επέτρεψαν να σπουδάσει.

Τότε, όπως λέει, τα περισσότερα παιδιά έπρεπε να δουλεύουν από δέκα χρονών για να μπορέσουν να αντεπεξέλθουν στις ανάγκες. Τα γυμνάσια ήταν λιγοστά και μόνο κάποιοι προνομιούχοι είχαν τη δυνατότητα να σπουδάσουν.

«Το δημοτικό το τελείωσα το 1939. Τότε κηρύχθηκε ο πόλεμος και εκλείσανε τα σχολεία μας για μία τριετία», θυμάται. Τα χρόνια πέρασαν με δυσκολίες και με τον φόβο του πολέμου. Λίγο πριν τελειώσει ο Εμφύλιος υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στη χωροφυλακή. Οι οδηγίες όμως που οι ανώτεροι τους έδιναν για να αντιμετωπίσουν τα διάφορα περιστατικά ήταν περιορισμένες και ανεπαρκείς από πλευράς ουσίας.

«Πρέπει να κάνω οπωσδήποτε κάτι να μπορέσω να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου απού να μην προσβάλλομαι. Να μπορέσω να είμαι άνετος και πιο θετικός», σκέφθηκε και αποφάσισε τον ελεύθερο χρόνο του να παρακολουθήσει σεμινάρια που θα του επέτρεπαν να διευρύνει τις γνώσεις του.

«Κοιτούσα τον άνθρωπο μέσα στα μάτια. Τον άνθρωπο που ζητούσε κάποια βοήθεια και έπρεπε να του την εδώσω», λέει με ένα απαράμιλλο για τις μέρες μας αίσθημα καθήκοντος απέναντι στον συμπολίτη.

Παρέμεινε στη χωροφυλακή συνολικά εξίμισι χρόνια και το 1954 επέστρεψε οριστικά στην Επισκοπή, όπου παντρεύτηκε και απέκτησε τρία παιδιά.

Φύσει αγρότης

«Μου άρεσε πολύ το αγροτικό επάγγελμα. Το αγροτικό επάγγελμα είναι μέσα στη φύση του ανθρώπου. Αυτό μου ενίσχυε την πνευματική μου καλλιέργεια», τονίζει, εξηγώντας γιατί επέλεξε να γίνει γεωργός. Δεν εγκατέλειψε τις ελιές και τα αμπέλια, ακόμα κι όταν έτυχε να του προσφέρουν σίγουρες θέσεις στο Δημόσιο. Αγαπάει τη φύση γιατί μέσα από αυτήν μπορεί να διδαχθεί, του δημιουργεί απορίες και του δίνει αφορμές να βρει τις απαντήσεις μέσα στα βιβλία. «Παρά την προχωρημένη μου ηλικία συνεχίζω να διαβάζω», αν και λίγο άναρχα, όπως επισημαίνει γελώντας. Οι απορίες που του γεννιούνται είναι αυτές που τον κατευθύνουν στα βιβλία που θα επιλέξει. Προτιμά πάντως τις ιστορικές βιογραφίες.

Ο Μιχάλης Φανουράκης είναι αγαπητός όχι μόνο στο χωριό του αλλά και στο Λαϊκό Πανεπιστήμιο. Η διοίκηση αποφάσισε να τον εγγράψει διά βίου, ενώ οι συμφοιτητές του, άνθρωποι από 20 έως 65 χρόνων, δεν του επέτρεψαν να μην επισκέπτεται πλέον τα μαθήματα όπως είχε αποφασίσει «λόγω προχωρημένης ηλικίας, όχι γήρατος», όπως υπογραμμίζει. «Μας δίνεις κουράγιο», του έλεγαν, και ο ίδιος, με τη βαθιά σεμνότητα που τον διακρίνει, δεν καταλάβαινε γιατί, αλλά θα συνεχίσει να πηγαίνει γιατί δεν θέλει να τους κακοκαρδίσει.

Μόνο μία συμβουλή θα έδινε στους νέους ο Μιχάλης Φανουράκης: «Ακολουθήστε τον δρόμο της αρετής. Oπου συναντήσετε το κακό στον δρόμο σας, διώξτε το. Στη θέση του βάλτε το δέντρο του καλού και της πραγματικής προόδου. Αυτό θα το ποτίσετε, θα μεγαλώσει και θα σας δώσει καρπούς. Βιταμίνες θα σας δώσει και τρώγοντας από αυτό θα έχετε δύναμη για ολόκληρη τη ζωή σας».

Η επόμενη διάλεξη που θα παρακολουθήσει ο Μιχάλης Φανουράκης έχει τον τίτλο «Δέκα μαθήματα ατομικής αυτοβελτίωσης». Στην ερώτηση εάν το χρειάζεται στην «προχωρημένη ηλικία του», απαντά χωρίς δισταγμό: «Δεν υπάρχει τέλος στη γνώση, όπως δεν υπάρχει γήρας, δεν υπάρχει θάνατος. Αυτά υπάρχουν μόνο από τη στιγμή που τα βάλουμε στο μυαλό μας».

ΜΑΡΙΑ ΡΗΓΟΥΤΣΟΥ (ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ) 

Το τείχος του "παραδείσου"

Φθινόπωρο του 1989. Ο υπερσυντηρητικός ηγέτης της Ανατολικής Γερμανίας Εριχ Χόνεκερ δεν ασπάζεται την πολιτική φιλελευθεροποίησης την οποία εγκαινιάζει ο ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης Μιχαήλ Γκορμπατσώφ.
Και ενώ οι χώρες του Ανατολικού Συνασπισμού, η μια μετά την άλλη, άρχισαν να ανοίγουν τα σύνορα τους προς τη Δύση, ο γηραιός Χόνεκερ αρνείται πεισματικά να ικανοποιήσει τα ολοένα και εντεινόμενα αιτήματα των συμπατριωτών του για εκδημοκρατισμό και ελευθερία διακίνησης προς το εξωτερικό.

Με το άνοιγμα ωστόσο των συνόρων άλλων σοσιαλιστικών χωρών προς τη Δύση, ένα κύμα εγκατάλειψης της χώρας προς τη Δυτική Γερμανία διοχετεύτηκε μέσα από τρίτες χώρες, προκαλώντας διπλωματικούς τριγμούς μεταξύ των κυβερνήσεων των χωρών αυτών και της Ανατολικής Γερμανίας. Με την ελπίδα να διασώσει το καθεστώς, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ανατολικής Γερμανίας προσπάθησε να δώσει λύση στην εκρηκτική εσωτερική και εξωτερική κατάσταση με την αντικατάσταση του Χόνεκερ από τον Έγκον Κρεντς, στις 17 Οκτωβρίου 1989 και την εξαγγελία αόριστων μέτρων εκδημοκρατισμού και φιλελευθεροποίησης.

Η βίαιη απαγόρευση της διακίνησης προς το εξωτερικό ήταν όμως το μόνο μέσο που διέθετε το  καθεστώς για να κρατήσει τους πολίτες του στη χώρα. Οι ανατολικογερμανοί ωστόσο δεν ήταν διατεθειμένοι να υποχωρήσουν.

Σύντομα, ολοένα πιο μαζικές και δυναμικές διαδηλώσεις άρχισαν να συνταράσσουν τις πόλεις . Στους κόλπους της νέας ηγεσίας προκλήθηκε σύγχυση. Το πρωί της 9ης Νοεμβρίου συνεδρίασε εκτάκτως, με εντολή του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος, μια επιτροπή αξιωματικών των Υπουργείων Εσωτερικών και Κρατικής Ασφάλειας για να προτείνει λύσεις. Η πρόταση που υπέβαλε η επιτροπή στο Πολιτικό Γραφείο ήταν να επιτραπούν τόσο η μόνιμη μετεγκατάσταση, όσο και τα σύντομα ιδιωτικά ταξίδια.

Μ’ αυτό τον τρόπο θα συγκρατούσαν ένα πολύ μεγάλο αριθμό πολιτών που ήθελαν μόνο να επισκέπτονται συγγενείς τους στη Δυτική Γερμανία. Μέχρι το απόγευμα τα Υπουργεία Εσωτερικών, Κρατικής Ασφάλειας και Δικαιοσύνης ήλεγχαν το σχέδιο ρύθμισης.

Ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Δικαιοσύνης Ζίγκφριντ Βίτενμπεκ απέρριψε εντελώς τη ρύθμιση, καθώς εντόπισε κάποια τεχνικά προβλήματα.

Η κυβέρνηση όμως στην Ανατολική Γερμανία δεν ήταν παρά ο εκτελεστής των αποφάσεων του κόμματος και η έγκριση των νομοσχεδίων από τα υπουργεία δεν ήταν παρά μια τυπική διαδικασία. Ο Γενικός Γραμματέας έπαιρνε την τελική απόφαση, λαμβάνοντας η όχι υπόψη του τις συμβουλές των αντίστοιχων υπουργών.

Έτσι, ενώ τα υπουργεία επεξεργάζονταν τη ρύθμιση και διαπίστωναν προβλήματα, το σχέδιο ταυτόχρονα έφθασε στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος. Το παρέλαβε ο ίδιος ο Κρέντς ο οποίος όμως δεν γνώριζε τις αντιρρήσεις του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Επίσης, δεν πρόσεξε ότι το σχέδιο είχε καθοριστεί να δοθεί την επομένη στον Τύπο.

Ο Γενικός Γραμματέας έδωσε το σχέδιο μαζί με ένα σχετικό δελτίο Τύπου, στο μέλος του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος Γκίντερ Σαμπόφσκι. Εκείνος το παρέλαβε καθ’ οδόν προς την αίθουσα Τύπου, όπου επρόκειτο να δώσει συνέντευξη στους Ανατολικογερμανούς και ξένους δημοσιογράφους. Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε στο Διεθνές Κέντρο Τύπου το Ανατολικού Βερολίνου, το απόγευμα της 9ης Νοεμβρίου, και μεταδόθηκε ζωντανά από την τηλεόραση της Ανατολικής Γερμανίας.

Προς το τέλος της συνέντευξης, ο Σαμπόφσκι , ο οποίος δεν είχε προλάβει να διαβάσει το σχέδιο, ανέφερε ότι το Υπουργικό Συμβούλιο ενέκρινε μια νέα ταξιδιωτική ρύθμιση. Στην εύλογη ερώτηση των δημοσιογράφων ποια ήταν αυτή, άρχισε να διαβάζει το σχέδιο, χωρίς να γνωρίζει ότι αυτό δεν είχε εγκριθεί και ήταν υπό επεξεργασία. Κάθε λέξη του Σαμπόφσκι έφερνε ολοένα και πιο κοντά το τέλος της ΛΔΓ: «Αιτήσεις για σύντομα ιδιωτικά ταξίδια προς το εξωτερικό μπορούν να κατατίθενται χωρίς την επίκληση προϋποθέσεων (λόγοι ταξιδιού, συγγενικές σχέσεις).

Οι άδειες θα δίνονται με σύντομες διαδικασίες. Στις υπεύθυνες υπηρεσίες δημοτολογίων και έκδοσης διαβατηρίων της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας έχει δοθεί εντολή να εκδίδουν βίζες άμεσα, χωρίς πια να απαιτούνται οι ισχύουσες προϋποθέσεις για μόνιμο εκπατρισμό. Η μόνιμη έξοδος από τη χώρα μπορεί να πραγματοποιείται από οποιοδήποτε μεθοριακό σημείο διέλευσης προς την Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας.»

Η ανακοίνωση του σχεδίου δημιούργησε εύλογες απορίες. Τα τεχνικά προβλήματα που είχε επισημάνει ο  Βίτενμπεκ ενέπλεκαν τα σύντομα ιδιωτικά ταξίδια με τη μόνιμη μετεγκατάσταση στο εξωτερικό. Επίσης, δημιουργούσε την εντύπωση ότι για τα σύντομα ταξίδια δεν απαιτείτο διαβατήριο. Έτσι όμως οι πύλες του Τείχους του Βερολίνου θα έπρεπε να είναι μόνιμα ανοικτές.

Ακούσια το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ανατολικής Γερμανίας είχε θέσει τη βόμβα στα θεμέλια του πολιτικού συστήματος που εκπροσωπούσε. Απέμενε η πυροδότηση του φυτιλιού.

Αυτό το έπραξε ο Ιταλός δημοσιογράφος Ρικάρντο Έρμαν. Στην ερώτηση του τελευταίου σχετικά με τον χρόνο έναρξης εφαρμογής του σχεδίου ο Σαμπόφσκι με εμφανή νευρικότητα άρχισε να ψάχνει τα χαρτιά του.

Μετά από ελάχιστα δευτερόλεπτα σιωπής απάντησε: «Αυτή η ρύθμιση τίθεται σε εφαρμογή… απ’ όσο ξέρω… αμέσως τίθεται σε εφαρμογή, χωρίς καθυστέρηση». Η απάντηση αυτή έκανε τον γύρο του κόσμου. Με την κλασική δημοσιογραφική τακτική του «χαλασμένου τηλεφώνου» η είδηση συνοψίστηκε στο ότι το Τείχος του Βερολίνου είχε ανοίξει.

Οι Ανατολικοβερολινέζοι δεν περίμεναν περισσότερα ώστε να ξεχυθούν στους δρόμους, τις πρώτες πρωινές ώρες της 10ης Νοεμβρίου και να κατακλύσουν τα φυλάκια εισόδου του Τείχους. Οι συνοριακοί φρουροί, αμήχανοι, ανέμεναν εντολές οι οποίες δεν έφθαναν ποτέ. Κάποια σκληροπυρηνικά στελέχη του κόμματος και της κυβέρνησης πρότειναν τη χρήση βίας. Ευτυχώς όμως επικράτησαν ψυχραιμότερες φωνές.

Ήταν πολύ αργά για να διορθωθεί το λάθος. Άλλωστε, τίποτα δεν μπορούσε να συγκρατήσει το ανθρώπινο ποτάμι που είχε παραβιάσει τις πύλες και συνέρρεε στο Δυτικό Βερολίνο. Το ουσιαστικό τέλος της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας είχε φθάσει.

Ο κυκεώνας της γραφειοκρατίας είχε διαλύσει ένα κράτος!

Από τη Μηχανή του Χρόνου

https://www.youtube.com/watch?v=Z9BilVE-5H8

Χρήμα και ευτυχία

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΣΚΕΨΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ

Eνα σκάφος ελλιμενίζεται σε ένα μικρό ελληνικό νησί.

Μία τουρίστρια συγχάρηκε τους ντόπιους αλιείς σχετικά με την ποιότητα των ψαριών τους & τους ρώτησε πόσο καιρό τους πήρε να τα πιάσουν.

«Όχι πολύ καιρό." απάντησαν με μια φωνή. 

"Γιατί να μην μένετε έξω περισσότερο και να ψαρεύετε περισσότερα;" 

Οι αλιείς εξήγησαν ότι τα μικρά τα αλιεύματά τους ήταν επαρκή για να καλύψουν τις ανάγκες τους και των οικογενειών τους.

"Μα τι κάνετε με τον υπόλοιπο χρόνο σας;" 

"Εμείς κοιμόμαστε αργά, ψαρεύουμε λίγο, παίζουμε με τα παιδιά μας, και παίρνουμε ένα μεσημεριανό υπνάκο με τις συζύγους μας. Τα απογεύματα έχουμε ένα σνακ στην παραλία .

Ή πηγαίνουμε στο χωριό για να δούμε τους φίλους μας στο καφενείο, να πιούμε μερικά ποτά και να παίξουμε τάβλι.
Τα βράδια πηγαίνουμε σε μια ταβέρνα παίζουμε μπουζούκι και τραγουδάμε μερικά τραγούδια & μπορεί να σπάσουμε κανένα πιάτο ή δύο.
Έχουμε μια γεμάτη ζωή. "

Η τουρίστρια τους  διέκοψε :

"Έχω ένα MBA από το Harvard και μπορώ να σας βοηθήσω! 
Θα πρέπει να ξεκινήσετε με το να ψαρεύετε περισσότερο κάθε μέρα.
Μπορείτε να πουλήσετε τότε τα επιπλέον ψάρια που πιάνετε.
Με τα πρόσθετα έσοδα, μπορείτε να αγοράσετε ένα μεγαλύτερο σκάφος. "

"Και μετά;"

"Με τα επιπλέον χρήματα θα έρθει το μεγαλύτερο πλοίο,
& μπορείτε να αγοράσετε ένα δεύτερο και ένα τρίτο
και ούτω καθεξής μέχρι να έχετε έναν ολόκληρο στόλο από μηχανότρατες.
Αντί να πωλούν τα ψάρια σας οι μεσάζοντες,
μπορείτε να διαπραγματεύεστε άμεσα με τις μονάδες επεξεργασίας
και ίσως ακόμη και να ανοίξετε τη δική σας μονάδα.
Μπορείτε να αφήσετε τότε αυτό το μικρό χωριό και να κινηθείτε προς την Αθήνα ή ακόμα και το Λονδίνο!

Από εκεί μπορείτε να διευθύνετε την τεράστια νέα επιχείρησή σας. "

"Πόσο καιρό θα πάρει αυτό;"

"Είκοσι, ίσως και είκοσι πέντε χρόνια." απάντησε η τουρίστρια.

"Και μετά;"

"Μετά; Λοιπόν φίλοι μου, μετά είναι που γίνεται πραγματικά ενδιαφέρον," απάντησε η τουρίστρια, γελώντας. «Όταν η επιχείρησή σας είναι πραγματικά μεγάλη, μπορείτε να αρχίσετε να αγοράζετε και να πουλάτε μετοχές και να κάνετε εκατομμύρια!"

«Εκατομμύρια; Αλήθεια; Και μετά από αυτό;" Ρώτησε ένας από τους αλιείς.

"Μετά από αυτό θα είστε σε θέση να συνταξιοδοτηθείτε, να ζήσετε σε ένα μικρό χωριό κοντά στην ακτή, να κοιμάστε αργά, να παίζετε με τα παιδιά σας, να πιάνετε κανένα ψάρι, να παίρνετε τον μεσημεριανό σας ύπνο με τη σύζυγό σας και να περνάτε τα βράδια σας πίνοντας και απολαμβάνοντας με τους φίλους σας."

"Με όλο το σεβασμό κυρία, αλλά ακριβώς αυτό είναι που κάνουμε τώρα. Ποιος ο λόγος λοιπόν να σπαταλήσουμε είκοσι πέντε χρόνια;" ρώτησαν οι Έλληνες αλιείς;

Και το ηθικό δίδαγμα αυτής της ιστορίας είναι:
 
Να γνωρίζετε πού πηγαίνετε στη ζωή ....μπορεί να είστε ήδη ΕΚΕΙ.